 Zaman. Zamandan bahsediyorum! Nereye gitti? Yalnızca dün, önceki hafta değil, aynı zamanda geçen yıl ve ondan önceki yıl ve ondan önceki yıl...
Nebraska’daki çiftliğimizde yonca tarlasında koşarak çekirgeleri, kelebekleri ve diğer uçan böcekleri kovaladığım günler dün gibi. Başıboş gezerek oyalanan bizler... Ve şimdi, göz açıp kapayıncaya kadar geçen zamanın arkasından burada, bilgisayarımın başında oturmuş, birkaç yıl önce hayal bile edemeyeceğim yarı emekli bir hayat yaşıyorum. Belki de “birkaç yıl” yerine “kısa bir süre” önce demeliyim.
Bütün o geçen yıllardaki olayları hatırladığımda, aklıma gelen sözcükler “Gerçekten güzel bir yolculuktu!” oluyor. Elbette, kapsamlı bir gezi değildi; Sam Amca’nın sulak arazilerinde geçici ikametlerden ibaretti. Ayrıca, “zengin ve ünlü” bir yaşam tarzının zevklerini de tadamadım. Hayır. Son derece normal şeyler yaptım. Okula gittim, askerlik yaptım, evlendim, çocuk sahibi oldum, taşındım ve şimdi buradayım. Ozarks’ta küçük bir kasabada ağaçlıklı bir yolun kenarında eski ama derli toplu bir evde bilgisayarımın başındayım. Bu iyi mi, değil mi?
Kesinlikle müthiş! Çünkü geçmiş yıllara baktığımda, yapmak istediğim şeyleri genellikle yapabildiğimi fark ediyorum. Elbette, bazı olay ve durumlar baştan sona rahatsız ediciydi; ama daha iyi -ve daha rahat- bir duruma geçmemi sağladığından benim için önemliydi. Ve evet, yaşam yolunda avare avare gezinirken işleri berbat ettiğim ve hatalar yaptığım oldu. Bu aptalca hatalar, gaflar ve yargı yanlışları, daha iyi -ve daha rahat- durumlara daha kolay geçiş yapabilmem için öğrenmem gereken her şeyi öğreten şeyler oldu.
Geçmiş yıllar içinde çok şey öğrendim. Elbette, hâlâ öğrenecek çok şeyim var; ama kalın kafatasımdan içeri girip o gri maddeye nüfuz etmeyi başaran bilgi için minnettarım. İnsanlara da yardım ettim; aile bireyleri, öğrenciler, çalışan arkadaşlar ve belki orada burada tanımadığım insanlar. Elbette, hâlâ bu eski dünyada dolanan ve “yardım”ı sorgulayıp edimlerimi tamamen farklı bir başlık altında sınıflandıracak başka insanlar vardır. Ama, bunun da bir sakıncası yok. Bazen işleri berbat ederiz ve ayrıca, yaşamda ne yaparsak yapalım, asla herkesi memnun edemeyeceğiz. Bunu denemek bile bir zaman ve emek israfı olacaktır.
Öyleyse, ortalama yaşamım üzerinde neden gevezelik ediyorum? Çünkü, önemli bir yaşamdı ve hâlâ öyle. Her birimizin şunu anlaması gerekir; kim olursak olalım, nerede yaşarsak yaşayalım ya da ne yaparsak yapalım, yaşamımız son derece önemlidir. Olan biteni deneyimlemek ve bunlardan ders çıkarmak bizim açımızdan bir fırsattır. Çevremizdekiler üzerinde pozitif bir etki bırakmak bizim açımızdan bir şanstır. Sevgiyi deneyimlemek ve sonra da bunu bize yaklaşmaya cesaret eden herkese bulaştırmak bizim açımızdan bir fırsattır. Gülmek, oynamak ve parçası olduğumuz bütün bu mükemmel yaratımın güzelliğinden ve mucizesinden keyif almak bizim açımızdan bir şanstır.
Öyleyse? Öyleyse, bunu boşa harcamayın! Değerli zamanınızı olumsuzluklar üzerinde harcamayın. Bu değerli anları, kendinize acıyarak, sızlanarak ya da yaşamın adaletsizlikleri hakkında şikayet ederek heba etmeyin. “Yaşam emicidir” şeklindeki düşünce moduna kapılmayın. Bu saçmalıkların hiçbiri için vaktiniz yok. Bu, Yeryüzü Gezegeni’nde çıktığımız hızlı bir yolculuktur. Dikkat edin; öğrenin; başkalarına yardım edin; kendinize yardım edin ve yaptığınız şey her neyse elinizden gelenin en iyisini yapın. Yaşamınızın son bölümlerine yaklaştığınızda, sanırım, yaptıklarınızdan memnun kalacaksınız. (Ve manzaranın tadına varmayı da unutmayın!) Yazar: Gene Simmons Kaynak:http://www.marjinal.com.tr/ebulten/devamizle.asp?nid=250&hid=1634&uid=0
Benzer İçerikler:
»
Yorum yok
» Yorum Gönder
|
ZAMANI YÖNETİN 
